Yelken açtım ben kendime, engin derinliklerime yolculuk yapıyorum. Bir yanım kabullenmek istemiyor, bir yanım çocuk gibi umutlar içinde.

Yeni baştan keşfediyorum kendimi.

Anladım ki hayatımda herkese davrandığım kadar anlayışlı ve özverili davransaymışım kendime, bu kadar kırmazdım kalbimi, bu kadar incitmezdim yüreğimi, bu kadar üzülmezdim, bu kadar uzaklaşmazdım benliğimden, bu kadar kaybolmazdım, bu kadar ‘yok’ olmazdım ve belki de bugün olduğum gibi de olamazdım.

Hep bir endişe ve telaş ile sevdim ve korudum hayatıma girenleri, önem verdim ne hissettiklerine, ne düşündüklerine, nasıl mutlu olacaklarına. Oysa bütün bunları yaparken bir ‘şey’ unutmuşum belli ki, oda ‘ben’. Kendimi unutmuşum ben sizleri severken.

Sizi mutlu ederken bende mutlu olurum sandım,
Susmakla herşey unutulacak sandım,
Affedersem geçecek sandım,
ama olmadı işte.

Anladım ki ben, ben olamazsam kimseyi de olduğu gibi göremem.

Şimdi ben,

Yelken açıyorum, engin derinliklerime
Hazırım herkesi olduğu gibi kabullenip, kendimi de keşfetmeye.
En az sizin kadar önemliyim bende, benim de duygularım, benim de düşüncelerim var
Üstelik artık onları korkmadan söyleme ve yaşama cesaretim var.

Ben hazırım kendimi tanımaya.
Yenilgilere, incinmelere ve başarıları göğüslemeye…

Yelken açıyorum ben, kendi derinliklerime.

21.03.2019

Reklamlar